Cezary Andrzej Ambroziak

(1935-2012)

Ukończył Wydział Łączności Politechniki Warszawskiej w 1958 r., doktoryzował się (promotor prof. Janusz Groszkowski) w 1963 r., habilitował w 1970 r., tytuł profesora otrzymał w 1974 r. Był wybitnym polskim elektronikiem, uznanym także przez samych Amerykanów za współtwórcę mikroelektroniki, konstruktorem pierwszych (1961 r.) w Europie układów scalonych (patenty z lat 1963 i 1964 na półprzewodnikowy licznik impulsów i monolityczny multiwibrator półprzewodnikowy). Zaproszony przez Uniwersytet Stanford współpracował z wybitnymi uczonymi i praktykami w Dolinie Krzemowej, m.in. z jednym z trzech wynalazców tranzystora i laureatów Nagrody Nobla - prof. Williamem Schockleyem. Był autorem pierwszej polskiej monografii na temat półprzewodnikowych, monolitycznych układów scalonych oraz monografii o półprzewodnikowych przyrządach fotoelektrycznych tłumaczonych na wiele języków świata. Był realizatorem pierwszych w Polsce wdrożeń własnych, oryginalnych opracowań tych przyrządów do produkcji wielkoprzemysłowej (m.in. tzw. diody ze złotym ostrzem).

Prof. dr hab. inż. Cezary Andrzej Ambroziak jest jednym z kilku założycieli ITE, pracując przed jego powstaniem w IPPT PAN i Zakładzie Elektroniki PAN, które dały początek utworzeniu Instytutu.

Od 1973 r. do 2010 r., z niewielkimi przerwami pełnił funkcję dyrektora Instytutu Technologii Elektronowej, a równocześnie od 1979 r. funkcję zastępcy dyrektora NPCP Cemi ds. naukowych . Pełnił też funkcję radcy do spraw naukowych w ambasadzie Polski w USA, a potem wiceprzewodniczącego KBN
Profesor Ambroziak był nie tylko znakomitym uczonym, nauczycielem, wychowawcą i promotorem wielu pracowników Instytutu, ale także doskonałym i skutecznym organizatorem badań naukowych.

Dorobek Instytutu po przewodnictwem Pana Profesora jest imponujący. Wiodąca rola w latach 1970-90 w tworzeniu od podstaw polskiego przemysłu elektroniki półprzewodnikowej to ponad 300 wdrożonych opracowań, w tym mikroprocesory, pamięci, układy zegarkowe itp., 120 nagród stopnia państwowego lub resortowego, w tym m.in. cztery zespołowe Nagrody Państwowe, Nagroda Prezydenta za Najlepszy Wynalazek (1998), jedna pierwsza nagroda oraz wszystkie nominacje "Kryształowej Brukselki", dla instytutu najlepiej współpracującego z Unią Europejską w latach 2001-04.
Współtworzył rozwój mikroelektroniki w kraju, koordynując duże programy rządowe w skali całego kraju.

Wychował liczne grono doktorów, doktorów habilitowanych i profesorów.

W niesłychanie trudnym dla polskiej nauki okresie transformacji ustrojowej doprowadził Profesor do wybudowania i uruchomienia mikroelektronicznej linii technologicznej w Piasecznie oraz do wzmocnienia w 2002 r. potencjału Instytutu poprzez włączenie do ITE, w ramach procesu konsolidacji, Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Mikroelektroniki Hybrydowej i Rezystorów w Krakowie. Umożliwiło to podjęcie badań w zakresie „elektroniki polimerowej”, technologii funkcjonalnych folii ceramicznych oraz wielowarstwowych mikroukładów LTCC, systemów fotowoltaicznych. Instytut pod jego przewodnictwem stał się jednym z uznanych, rozpoznawalnych na forum międzynarodowym instytucji naukowych Europejskiej Przestrzeni Badawczej. W uznaniu zasług Profesor otrzymał wiele odznaczeń państwowych i resortowych, w tym Krzyż Oficerski OOP, Krzyż Kawalerski OOP oraz Złoty Krzyż Zasługi.

jaz