W Przeglądzie Technicznym z 20 marca 1917 r. ukazuje się anons: Zawiadamiamy Was Koledzy, że Stowarzyszenie Techników w Warszawie organizuje nadzwyczajny Zjazd Techników z całego kraju, między 12-15 kwietnia r. b. Oczekująca nas odbudowa zniszczonych wsi i miast i związana z tem potrzeba organizacyi sił krajowych wymagają bliższego i wspólnego omówienia zasadniczych wytycznych dla przyszłej pracy na polu technicznem (...). W przekonaniu, że wszyscy cel Zjazdu pojmujecie, zapraszamy Was Koledzy do chętnego i szczerego współudziału w pracach przygotowawczych i do licznego przybycia na Zjazd.

Odzew przerósł oczekiwania Komitetu Organizacyjnego, o czym w relacji ze zjazdu czytamy w PT z 15 maja: Dnia 11 kwietnia r. b. (...) gmach Stowarzyszenia Techników z trudnością mieści licznych członków Zjazdu (...). (...) na Zjazd zapisały się 944 osoby (...). Uroczystość otwarcia Zjazdu nastąpiła nazajutrz (...). Wobec szczelnie zapełnionej sali (...) przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Alfons Kühn zagaja Zjazd przemówieniem, w którem wyjaśnia powody zwołania Zjazdu, wypowiada nadzieje Komitetu Organizacyjnego i zawód jaki go spotkał przy uzyskaniu pozwolenia na przybycie kolegów z ziem polskich i wreszcie prosi uczestników, by mimo nielicznego udziału gości z Galicyi, Poznańskiego i Litwy przystąpili do pracy, mówiąc: „Świadomi naszej roli w życiu narodu, w pracy nie będziemy ustawać, bo byśmy sami sobie szkodę przynieśli”.

Obrady zjazdowe podzielono na: dział budownictwo, chemiczny, mechaniczno-przemysłowy, komunikacyi, urządzeń zdrowotności publicznej, elektrotechniczny. W czasie każdej debaty wygłoszono pokaźną liczbę referatów, co tylko podsycało towarzyszące zjazdowi ogromne zainteresowanie.
Podczas uroczystego zakończenia zjazdu przewodniczący Stanisław Patschke zgoła profetycznie powiedział: kolejny Zjazd Techników Polskich odbędzie się w stolicy Niepodległego Państwa Polskiego.

mj